مرگ . زیباشناسی/ الیزابت برانفن، ترجمه امیر حسن ندایی، زیباشناخت، شماره 12، 1384

مرگ شاید خصوصی ترین و شخصی ترین لحظۀ چرخۀ زندگی برای موجود انسانی است. هر تصویر یا روایتی از مرگ، به طور اجتناب ناپذیر، ثبت احساساتی متعالی و از سوی دیگر با نوعی جبر و ناگزیری همراه خواهد بود.

در میانۀ قرن هجدهم نوعی نگرش انکاری، همراه با ترس و با جلوه ای فریبنده و سحرآمیز نسبت به مرگ، به نوعی تفکر غالب بدل شد. در حالیکه گورستانها به صورت نمادین به حومۀ شهرها رانده می شوند، «فرد مرده» و «جنازه» به عنصری رمزآمیز و جذابیتی زیباشناسانه تبدیل می شود. فیلیپ آریه این دوره را «دوران مرگ زیبا» می نامد و حسی که به خوبی تا قرن بیستم تداوم می یابد، مردن، تجزیه و فساد جنازه را در زیر نگرشی زیباشناسانه پنهان می کند و به همین دلیل سبب التیام زخم اندوه مرگ عزیزان برای بازماندگان می شود.

/ 0 نظر / 17 بازدید